Over the course of many years, without making any great fuss about it, the authorities in New York disabled most of the control buttons that once operated pedestrian-crossing lights in the city. Computerised timers, they had decided, almost always worked better. By 2004, fewer than 750 of 3,250 such buttons remained functional. The city government did not, however, take the disabled buttons away—beckoning countless fingers to futile pressing.
Initially, the buttons survived because of the cost of removing them. But it turned out that even inoperative buttons serve a purpose. Pedestrians who press a button are less likely to cross before the green man appears, says Tal Oron-Gilad of Ben-Gurion University of the Negev, in Israel. Having studied behaviour at crossings, she notes that people more readily obey a system which purports to heed their input.
Inoperative buttons produce placebo effects of this sort because people like an impression of control over systems they are using, says Eytan Adar, an expert on human-computer interaction at the University of Michigan, Ann Arbor. Dr Adar notes that his students commonly design software with a clickable “save” button that has no role other than to reassure those users who are unaware that their keystrokes are saved automatically anyway. Think of it, he says, as a touch of benevolent deception to counter the inherent coldness of the machine world.
That is one view. But, at road crossings at least, placebo buttons may also have a darker side. Ralf Risser, head of FACTUM, a Viennese institute that studies psychological factors in traffic systems, reckons that pedestrians’ awareness of their existence, and consequent resentment at the deception, now outweighs the benefits. | Во текот на повеќе години, без да дигнат многу врева околу тоа, властите во Њујорк ги оневозможија повеќето контролни копчиња коишто порано управуваа со семафорите на пешачките премини во градот. Тие тогаш одлучија дека компјутеризираните тајмери речиси секогаш работат подобро. До 2004 година, помалку од 750 од 3.250 такви копчиња продолжија да функционираат. Меѓутоа, градските власти не ги отстранија копчињата за лицата со посебни потреби, коишто заведуваа безброј прсти залудно да ги притискаат. Првично, копчињата преживеаа поради трошоците за нивно отстранување. Но, се покажа дека дури и нефункционалните копчиња имаат своја цел. „Кај пешаците кои притискаат копче, веројатноста да ја преминат улицата пред да се појави зеленото човече е помала.“ – вели Тал Орон-Гилад од Универзитетот на Негев „Бен-Гурион“ во Израел. Изучувајќи го однесувањето на пешачките премини, таа забележува дека луѓето се повеќе спремни да се придржуваат на систем чијашто цел е да води сметка за нивниот влез. „Нефункционалните копчиња произведуваат вакви плацебо-ефекти бидејќи на луѓето им се допаѓа впечатокот на контрола врз системите што ги користат.“ – вели Ејтан Адар, експерт за интеракцијата меѓу луѓето и компјутерите на Универзитетот на Мичиген во Ен Арбор. Д-р Адар забележува дека неговите студенти вообичаено дизајнираат софтвер со копче „Зачувај“ на кое може да се кликне, а кое нема никаква друга улога, освен да ги успокои оние корисници кои не се свесни дека нивните удари на тастатурата и без тоа автоматски се зачувуваат. „Гледајте на тоа како на допир на добронамерна измама што служи како противтежа на вродената студеност на светот на машините.“ – вели тој. Тоа е едно гледиште. Но, барем кога станува збор за пешачките премини, плацебо-копчињата може да имаат и потемна страна. Ралф Рисер, раководител на FACTUM, виенски институт којшто ги проучува психолошките фактори во сообраќајните системи, смета дека свесноста на пешаците за нивното постоење и последователното незадоволство од измамата сега ги надминуваат придобивките. |